miércoles, 23 de septiembre de 2009

maitasun loreak (zuretzako ekartzera)

Algo quería yo actualizar, hay días en los que no sabe uno muy bien a qué dedicarse con esto del blog, podría felicitarte porque hoy es tu cumpleaños, podría dedicarte un poema, podría contarte alguna anécdota simpática de ayer por la tarde, ¿quién puede contar que ha estado a punto de morir por un pollazo? y vaya pollazo!!! y yo allí, rojo de la risa, que non che digo nada, pero vaya... Zure urtebetetzean zorionak ta muxu bat!!! jasus, hainbat gauza atzo gauean, terapia de rueda in genuen eiderrek eta biok, beste bat ez, beste bat ez!!akabo,nahikoa dakeu. Hau irakutzen badezu galdera egingo didazu, ta nik ba ea, erantzungo nizuke,  baietz, hi haizela, barrenak txoratzen dizkidana, haika mutil, eta hegaz egin dezagun, baina nik ez dakit ezer, ezjakina naiz, eta bildurrak, ba hementxe dazkat, aldamenean, behar ditudanerako, siempre a cuestas, y ay amor, si solo queda en mí dolor y vida, pero ya no, no me dejes vivir, dímelo tú, roja la fresa y verde la menta, que soy cabrero, ojalá y que viva andalucía, y la pena que se muera, muérete, pena... y ese pelo, gitano, que aún dormío me dan celos, gitano, ay de mis tormentos, y folkoriko que se pone uno, egun handia da gaur, ia egunero bezalaxe, eta badirudi bihar gasa ekarriko digutela, ur beroa... ay ama!!!!!! mua!!!!!!

martes, 22 de septiembre de 2009

ongi etorri, Tom Zaharra




yeah... después de años encerrado en una maleta, y con la personalidad sin definir del todo, al final he descubierto que soy un viejo blues man que toco la armonica en la mecedora del porche de mi casa de alabama (o donde me lleven y quieran oirme). Sólo necesito un peto vaquero pa no ir en pelotas por ahí (y una mecedora chiquita.)

jueves, 17 de septiembre de 2009

Ongi etorri Marutxi!!!!

Marutxi, te lo tengo que decir: desde que llegaste a mi vida ya no miro nada con los mismos ojos, los miro desde otra perspectiva, pero qué alta eres, y qué bonita!!!!! otro día pondré una foto tuya, vale?

cuando el grajo vuela bajo...

Aunque la mona, de arquía se vista, mona se queda. (Pero qué palacios, qué lujos, la mona esta...)

sábado, 5 de septiembre de 2009

última llamada

Sigo sin definirme con este blog, siempre parece abandonado hasta que un día me da y escribo choradas así, para qué? para quién? seguirá alguien interesándose en esta página, después de meses sin actualización? yo ya no espero nada, una llamada al vacío, pero no puedo dejar de hacerla.

Que parece que sí, que nos vamos a llanes, a pesar de las movidas con el billete... os mantendré informados, ados?